Κανείς δε ζητούσε χρήματα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην πόλη του λέει στις εκκλησιάζουσες ο Αριστοφάνης.
Τον παλιό καιρό δεν ήταν οι πολίτες μισθαρχίδηδες. Προσέρχονταν λέει στις εκκλησίες με ψωμί , κρασί , κρεμμύδια και ελιές. Δεν απαιτούσαν να πληρωθούν λες και τους είχες βάλει να δουλεύουν σε οικοδομικές εργασίες.
Αυτό ήταν το μεγάλο πρόβλημα της εποχής του η αρχαία νόσος από την οποία ούτε οι τραγωδοί - κωμωδοί δεν θα μπορούσαν εύκολα την πόλη του να απαλλάξουν άπαξ και ενόσησε.
Την εποχή του περίμεναν από τους ποιητές τα δυσκολότερα , να καταφέρνουν με την τέχνη και τις συμβουλές τους να κάνουν καλυτέρους τους ανθρώπους των πόλεων. Στην εποχή των πόλεων των πολιτικών οι ποιητές ως πολίτες και αυτοί μεταχειρίζονταν την τέχνη τους για το καλό της πόλης τους.
Σήμερα Αριστοφάνη όσο και να τους πλήρωνες σε πολιτικές και δικαστικές εκκλησίες δε θα πατούσαν το πόδι τους και ας πεινούσαν. Σήμερα καλά καλά ούτε το δικαίωμα της παρρησίας δεν έχουν αλλά και να το είχαν θα φοβούνταν να το ασκήσουν.
Σήμερα το όνομα της δημοκρατίας μεταχειρίζονται αυτοί που δεν θέλουν κανείς να την επιθυμεί έτσι όπως την έχουν αναμορφώσει. Έτσι όπως την έχουν διαμορφώσει θα σου ήταν άγνωστη. Με άλλο όνομα θα την προσδιόριζες σίγουρα τη δημοκρατία μας. Θα έκλαιγες. Θα την αποκαλούσες και συ με το πιο μισητό στον πολύ λαό της Αθήνας όνομα αυτό που για τα πρώτα πενήντα έτη έτη του βίου σου σχεδόν κανείς δεν πρόφερε γύρω σου μέχρι που ακουγόταν παντού με την παραμικρότερη αφορμή.
Ειπέ μοι τι τηνικαύτα δρώμεν ω Κωμαρχίδη;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου