Που 'χω το λουλουδάτσι μου , να πάω να το φιλήσω!
Στην Κούμη τη μονάκριβη του
"Αιγαίου Πολιτεία"..!
Ωσάν τη μάνα μου αγαπώ και ωσάν την Παναγία
Την Κούμη τη μονάκριβη του Αιγαίου Πολιτεία
Που 'χει καράβια ξακουστά και νιούς θαλασσοπόρους
αρμενιστάδες του κεφιού και του κρασιού μαστόρους
Έχει και την αγάπη μου που υφαίνει στο υφάδι
Μετάξια ηλιοκέντητα και ασήμια το φεγγάρι
Αέρα φύσα τα πανιά , στην Κούμη πάμε πίσω
Που 'χω το λουλουδάτσι μου , να πάω να το φιλήσω!
Της ωραίας Κούμης σύγχρονο άσμα.
Τι Λέτε; δεν τον κάνουμε το στίχο.. , στην Κούμη τη μονάκριβη.. του Αλιβερίου συμπολιτεία;
Μπά δε μου ακούγεται καλός ο στίχος. Δε χάνεται μόνο το μέτρο αλλά και οι παλαιοί και οι νέοι ορίζοντες και ο εξώστης του αιγαίου μας το μεγάλο λιμάνι μας αλλά ούτε και το λουλουδάτσι θα θέλει πια να ανθίζει εδώ και όλα αυτά τα τόσα πολλά κακά με ένα τόσο δα μικρό που θα έλεγε κανείς, ένα μονάχα συν σε άλλο κάτι τι.
Αν γινόταν αυτό θα έπρεπε μετά όχι μόνο να αναθεωρήσουμε και το μονάκριβη αλλά και να μην φθάνει να γυρίσουμε πίσω στην Κούμη αλλά να πρέπει να έχουμε και κατά νου μήπως και έχει τυχόν μετακομίσει για κανένα μήνα για ένα έστω σκέτο καφέ ή σε κανένα άλλο κέντρο υγείας ή σπα βρε αδερφέ στην αδελφή της στην όχι και τόσο αλαργινή μας που θα'ναι πια στης πρώην μονάκριβής μας της Κούμης μας τη συμπολιτεία.
Τώρα που το σκέφτομαι ξανά δε νομίζω ότι αυτό μπορεί ποτέ να μας συμφέρει ούτε και από άποψη χρόνου ούτε και από άποψη υγείας ούτε και από άλλη έστω κάποια άποψη εκτός πάλι ίσως και αν η μόνη μας σκασίλα είναι να στέλνουμε το Θωμά πιο πολλές φορές στο σπίτι του στην Κύμη μας, να χαίρονται λίγο περισσότερο η γυναίκα του και τα παιδιά του και να στεναχωριέται πιθανώς λίγο περισσότερο ο ίδιος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου